Kiedyś miałam idealne życie, bez problemów, wszystko było jak z bajki, ale przecież nic nie trwa wiecznie. Gdyby pare lat temu ktoś by mi powiedział, że tak będzie wyglądać moje życie, wyśmiałabym go. Często myślałam nad samobójstwem... Nawet kilka razy spróbowałam to zrobić, lecz ktoś musiał mnie uratować, czy ludzie to tacy egoiści? Mogli pomyśleć o mnie kiedy mnie ratowali, że widocznie miałam do tego powody. Chciałabym po prostu tak kiedyś zasnąć i się nie obudzić. Czy to tak wiele?
________________________________________________________________________________________________________________________________________________
No i o to taki króciutki prolog:) Mam nadzieję, że się podoba i proszę was o danie komentarza pod postem jeśli to przeczytałeś. To mój pierwszy blog i chciałam się sprawdzić, więc byłoby mi bardzo miło gdybyście dali chociaż jeden pieprzony komentarz, czy to takie trudne?:c Możliwe, że jeszcze dziś wstawię 1 rozdział:)
